Gülhane gazozu

Anlatsam inanmayacağına eminim. Bilmiyorum kaç kere yazıp sileceğim. Baya ara verdim, çok ara verdim az kaldı döneceğim,

bir dönemeçteyim,

aniden çıktı karşıma,

biliyorum

döneceğim.

Tarif etmekte zorlandığım şeyler var, sizlerin de olmuştur. Kendimi bulmaya çalışırken bir yanım zeminden destek alan, bir yanım gün ışığını bulmaya çalışan.

Ne garip şu an yazıyorum. Herkes okuyor sanki.

Başını öne eğiyor nasıl diye haykırıyor,

kimisi anlam taşımayan bakışlarla tur atıyor.

Ve ben korkarak basıyorum tuşlara,

yaşarken korkmuyoruz da

yazarken...

Bilmiyorsun.

Aniden oldu, sahiden ama sahilden değil,

kıyıdan köşeden.

Ben tam kıyıda batan taşları sayarken.

Ama onun kıyısını göremem.

Bu kısır döngü, o içinin gittiğine bakar

İçini fotoğraflar.

Ben,

Ben fotoğraflara şiir yazarım, sözler sığdırırım,

İzin verirsen sana da bir iki satır ısmarlarım.

Gerçekten,

Hiçbir şey bilmemek ne muazzam şey

aynı çizgilere muhakkak bastık,

bir mısrayı göz uçlarımızla okuduk mu,

bence aynı romana dokunduk,

kahramanlar bizi teğet geçti, daha aynı perdeyi paylaşmadık.

Bu noktaya ne ara nasıl geldim,

İnsan o kadar yolu tek başına yürür mü ?

bunu belki daha sonra..

yani

sorunca, sorgulayınca muhakkak yazacağım.

daha sonra.

Bakar mısın şu olana ?

Bugün gazoz alırken seni düşündüm

Güzel olan her şey birden seni getirdi aklıma.

Ben bugün gazoz alırken seni düşündüm,

ama gazozu değil

tadını değil...

Ben bu aromalara nasıl geldim.

'Konu benim kayboluşumdan senin kendine emin oluşundan başladı,

konunun konusu yok

mesele Gülhane gazozu'